Bugünden itibaren aileye yeni bir katılım var: pointer kırması köpeğimiz Chipi. Hafta sonu iki kez Aslı ve Caner’in Beykoz sırtlarındaki köpek eğitim merkezinde temel itaat eğitimi aldık (hem Chipi, hem de ben!!). Gel deyince gelen, otur deyince oturan, yat dendiğinde yatan cıvıl cıvıl sevimli Chipi yarın Kozlu yollarına düşecek ve orada bulunan Goldi’ye eşlik edecek (ümit ederiz kavga etmezler).

Chipi’nin esas annesi Edna! Onu Bodrum’da bulan, besleyen, aşılarını yapan, İstanbul’a getiren ve eğitimi almasını sağlayan, genel olarak tüm evsiz köpekleri seven ve onlara mağazalardan gıda tedarik eden grubun üyesi… İstanbul’da kalmasını isterdi daha sık ziyaret etmek için Chipi’yi fakat Kayalı Ev’de de mutlu olacağını biliyorlar.

Biraz tarihçe: 16 yıl boyunca bizimle yaşayan Champi adlı İrlanda setteri - Cocker Spaniel kırması köpeğimizi bundan 7 yıl  önce kaybettik. Belgrad Ormanı’na Pazar sabahları koşuya giderken sıkıntı (!) çekmesin diye Honda Accord’umu verip yerine Nissan Pathfinder dahi almıştım. Arkada çevreyi seyreder, ormana yaklaşırken de sevincinden durmamacasına havlardı. Harika yüzücüydü. Onunla birlikte yaptığımız mavi yolculuklarda kiraladığımız gulet koya girdiğinde hemen atlar, kıyıya çıkar ve ihtiyaç giderirdi. Döndüğünde de patiklerini merdivene dayar, öylece onu yukarı çekmemizi beklerdi. Sonra bizler suya atladığımızda peşimizden gelir yanıbaşımızda yüzmeye devam ederdi.

Champi mutlu yaşadı, bol bol koştu, eve gelen arkadaşlarımızı ısırdı ve tipik cockervari kıskançlıklar sergiledi. Onu kaybettikten sonra hemen yeni köpek almak istemedik, çocuklar da artık büyümüşlerdi. Şimdilerde ise Kayalı Ev’de yeni yaşamımızda bol evcil (ve yabani) hayvanlı bir ortam hazırlanıyor.

Trackback URI | Comments RSS